Gedig: Sonnet

Foto: Kristina Bychkova Photography

Foto: Kristina Bychkova Photography

Elisabeth Eybers (1915 – 2007)

My hande was van altyd af onpaar:
skraal, vroulik en beskeie is die linker,
haar maat is ferm, grofgekneukeld, flinker,
maar net so links met greep, groet of gebaar.

Verwonderdheid, besinning, wanhoop, angs,
die dinge wat die bloedstroom plotseling strem,
dryf hul soms saam in asemlose klem,
maar dan los elk, verleë, gou sy vangs.

Selfs in die voorgeboortelike vog
het hulle onafhanklik rondgeroei
en was nooit waarlik aan mekaar verknog.

Ek twyfel of hul ooit behoorlik tuis
kan raak of tot eenparigheid sal groei
vóór iemand hulle oor my borskas kruis.

2 Kommentare

Oscar Wildebeest ·

Beslis mooi, ja, (en ek hou daarvan) maar: dis al wat dit is. Weet nie wanner issit geskryf nie, want vir my klink dit al asof mens nie diep, nadenkend ge laat word nie? Asof dit uit ‘n vroeere era dateer? Die styl is erg argaies.

O wee, die gesang is uit! Kommentaar word ná 48 uur op ʼn artikel op Maroela Media gesluit. Kom kuier gerus verder op ʼn meer onlangse artikel.