Gedig: As die wêreld einde se kant toe staan

en winterreën Bloemfontein beset
luister ek, terwyl die gedoofde dag
teen my ooglede terugspeel
na die crescendo’s van druppel op sink
soos die opmars van opstandiges

hoeveel liters het die lug
al laat val in hierdie land,
hoekom is die grond steeds so rooi?

die getimmer van swak suur
wat karre en kragdrade afgemete wegroes
die bliksemslae wat die wolke
soos vergelding terug aarde toe skiet
die druppels liefdesverklarings op my buurman se voete
as hy opnuut vergifnis op sy stoep onthou

hoeveel liters het die lug
al laat val in hierdie land,
hoekom is die grond steeds so rooi?

ek hoor ook
die waterasems wat val
deur die fotons van straatligte
die moeë dans op middelklasdakke
die trippe-trappe-trone in geute
die draaikolke in dreine –
die wegvoer van klank

hoeveel liters het die lug
al laat val in hierdie land,
hoekom is die grond steeds so rooi?

en iewers, anderkant die reën,
staan ’n ander ek bakoor
onder klakkelose sterre
en wag saam met die grond vir die wind om te draai

Asof geen berge ooit hier gewoon het nie (Tafelberg, 2018) – Pieter Odendaal

Lees meer oor die digter Pieter Odendaal hier.

ondersteun maroela media só

Sonder Maroela Media sou jy nie geweet het nie. Help om jou gebalanseerde en betroubare nuusbron se toekoms te verseker. Maak nou ʼn vrywillige bydrae. Onthou – ons nuus bly gratis.

Maak 'n bydrae

Nou pra' jý

Een kommentaar

O wee, die gesang is uit! Kommentaar word ná 48 uur op ʼn artikel op Maroela Media gesluit. Kom kuier gerus verder op ʼn meer onlangse artikel.