Gedig: Kinders van die wind

(Foto: Anthony Tori/Unsplash)

Koos du Plessis (1945 – 1984)

Ek ken ‘n ou, ou liedjie
van lewenswel en -wee;
van lank vergane skepe in
die kelders van die see.

Die woorde is vergete
en tog, die deuntjie draal –
soos vaag onthoude grepies uit
‘n baie ou verhaal…

Van swerwers sonder rigting;
van soekers wat nooit vind…
En eindelik was almal maar
kinders van die wind.

Gesigte, drome, name
is deur die wind verwaai;
en waarheen ál die woorde is,
sou net ‘n kind wou raai.

Swerwers sonder rigting;
soekers wat nooit vind…
En eindelik was almal maar
kinders van die wind.

ondersteun maroela media só

Sonder Maroela Media sou jy nie geweet het nie. Help om jou gebalanseerde en betroubare nuusbron se toekoms te verseker. Maak nou ʼn vrywillige bydrae. Onthou – ons nuus bly gratis.

Maak 'n bydrae

O wee, die gesang is uit! Kommentaar word ná 48 uur op ʼn artikel op Maroela Media gesluit. Kom kuier gerus verder op ʼn meer onlangse artikel.