Gedig: Winternag

Argieffoto (Foto: jplenio/Pixabay)

Eugène N Marais (1871 – 1936)

O koud is die windjie
en skraal.
En blink in die dof-lig
en kaal,
so wyd as die Heer se genade,
lê die velde in sterlig en skade.
En hoog in die rande,
versprei in die brande,
is die grassaad aan roere
soos winkende hande.

O treurig die wysie
op die ooswind se maat,
soos die lied van ʼn meisie
in haar liefde verlaat
In elk’ grashalm se vou
blink ʼn druppel dou,
en vinnig verbleek dit
tot ryp in die kou!

ondersteun maroela media só

Sonder Maroela Media sou jy nie geweet het nie. Help om jou gebalanseerde en betroubare nuusbron se toekoms te verseker. Maak nou ʼn vrywillige bydrae. Onthou – ons nuus bly gratis.

Maak 'n bydrae

Nou pra' jý

O wee, die gesang is uit! Kommentaar word ná 48 uur op ʼn artikel op Maroela Media gesluit. Kom kuier gerus verder op ʼn meer onlangse artikel.

1 Kommentaar

jongste oudste gewildste
Amatambo

En dan my groot gunsteling digter – C. Louis Leipoldt se pragtige werk: Dis winter en die boom verblaar, In bruin hou al die bulte rou; Die môremis lê vou op vou Oor pan en plat land opgegaar; En rustig waai die môrewind, Wat skaars die ruigte-halme roer En oor die kaal veldwêreld voer Sy groetnis aan sy berge-vrind. Die lewe wat die lente kroon, Lê slaperig in sy rougewaad En in die harde sooi die saad Wat later hoog in groen sal troon; En wat nog, ná die stryd verduur, Ná smart-geworstel, roggelkreun, As pragpilaar die bou sal steun… Lees meer »