Kom skryf saam aan ’n storie!

Maroela Media wil saam met ons lesers ʼn kortverhaal skryf. Ons plaas die eerste deel van die storie en die publiek skryf telkens die volgende paragraaf.

Ons gaan tot 10 Mei 2019 saam aan dié storie skryf.

Lees die storie en vul dan die onderstaande vorm in om seker te maak dat jou paragraaf in aanmerking kom vir die storie. Maroela Media gaan elke weeksdag die paragrawe oorweeg wat ingestuur word en dit gaan by die storie hier onder bygevoeg word.

Jou paragraaf kan die storie in ʼn speurverhaal, riller, romanse of selfs komedie laat ontaard – dis deel van die pret om só saam te skryf! Een van die deelnemers staan boonop die kans om ʼn heerlike boekpak te wen (die waarde daarvan is R975-00): Om tot verhaal te kom deur Lizette Rabe, Koshuis deur Erns Grundling, Bloedlelie deur Jeanette Ferreira en Strooisuikerliefde, ‘n omnibus van agt RomanzaLiefde-novelles.

Is jy lief vir skryf?

Maak seker dat jy dan sommer ook inskryf vir vanjaar se ATKV-skryfskool wat by die Noordwes-Universiteit se Potchefstroom-kampus aangebied word. Klik hier vir meer inligting.

Bepalings en voorwaardes:

  • Alle lesers kry die geleentheid om saam te skryf, maar slegs een paragraaf word daagliks gekies uit die inskrywings.
  • Maroela behou die reg voor om jou skrywe te redigeer en teksversorging te doen.
  • Die boekprys word met ʼn gelukkige trekking bepaal en nie noodwendig uit die paragrawe wat geplaas word nie. Almal staan dus ʼn kans om te wen!
  • Die boekprys kan teruggehou word indien daar nie genoegsame deelnemers was nie.
  • Die boekprys kan nie vir kontant omgeruil word nie.
  • Die beoordelaars se beslissing is finaal en geen korrespondensie sal daaroor gevoer word nie.
  • Jou data word nie met die ATKV gedeel nie.
  • Jou skrywe word beperk tot 1 250 karakters of 250 woorde.
  • Die wenner sal persoonlik gekontak word en op Maroela Media bekend gemaak word.

Só verloop ons storie:

Sy staan op die breë stoep toe hy by die akkerlaning indraai. Fyn van postuur, maar imposant. Lang, raafswart hare wat haar ouderdom weerspreek. Die een handpalm besitlik gestut teen die pilaar langs haar.

Van die see se kant af het ʼn ligte windjie opgesteek. Gerhardus verkyk hom aan haar; sien byna nie betyds die spelerige basterbrak wat voor sy bakkie oor die pad spring nie en verminder spoed tot hy teen ʼn slakkepas voortkruie. Bly hy kan die oomblik nog ʼn bietjie uitstel.

In sy truspieëltjie sien hy ʼn stofwolk kort op sy hakke. Die persoon in die motor agter hom moet noodgedwonge stadiger ry, tot kort agter hom.

“Kan jy nou meer,” prewel hy verbaas toe hy weer in die truspieëltjie kyk. Hy ken mos dié ou met die welige baard. Ferdinand, as hy reg onthou. Venter? Of Fourie? Vanne maak nie saak as mens ʼn toevallige bier met ʼn ander reisiger in ʼn plattelandse dorpshotel deel nie. Hulle het ʼn paar minute gesels. Albei van hulle was besoekers uit Gauteng, op pad na plase buite die dorpie, Hengelaarskroon, waar hulle onafgehandelde besigheid gehad het. Hulle het nie verdere detail oor hul “besigheid” met mekaar gedeel nie, maar gepraat oor die weer en die droogte en sommer net in reis-voos stilte vir die see gekyk. Nie vir ʼn oomblik het hy gedink aan die moontlikheid dat hulle dieselfde bestemming het nie.

Voor hom maak die oprit ʼn wye draai na regs, tot voor die stoep, sodat hy nie ʼn ander keuse het nie as om skuins voor die trap te parkeer.

Toe hy uitklim, kyk sy af na hom. Skielik is hy oorbewus van sy voorkoms: Sy gekreukelde T-hemp, verbleikte denim en dag oue stoppelbaard.

Langs hom kom die ander motor tot stilstand en Ferdinand vou sy lang lyf uit die motor. Hy lyk nie veel beter nie, merk Gerhardus met genoegdoening op: Wat sy voorkoms gespaar gebly het te danke daaraan dat hy van Gauteng af Kaap toe gevlieg het, het hy prysgegee in die piepklein motor waarmee hy van die lughawe tot hier moes ry.

Dis nou stil. Die hond het sy plek langs die vrou op die stoep ingeneem. Die twee mans staan langs mekaar op die rand van die grasperk en kyk op na haar. Stadig laat sak sy haar hand tot op die hond se kop en kyk van Gerhardus na Ferdinand, en weer terug.

“Welkom,” sê sy.

Gerhardus kry eerste lewe. Hy spring die trappe twee-twee op, stof sy hand aan sy broekspyp af en steek dit na haar toe uit.

“Gerhardus,” groet hy. “Gerhardus Visagie – oupa Manie se erfgenaam. Ek is jammer ons kon nooit ontmoet toe oupa Manie nog gelewe het nie.”

Van agter hoor hy ʼn verontwaardigde kug, en Ferdinand se driftige voetval op die trappe. Hy kom langs hom tot stilstand en steek ʼn netjies gemanikuurde hand na die vrou uit.

“Aangename kennis,” sê Ferdinand. “Ek is Ferdinand Visagie, ons het nog nie ontmoet nie.” Hy gee Gerhardus ʼn vernietigende kyk.

“En ék is oupa Manie se wettige erfgenaam.”

– Deur Susan Lombaard (17 April 2019)

Ná ʼn paar ongemaklike sekondes stel die vrou haarself voor as Es, net Es. As sy briewe skryf, sommer net S. Harvey lyk nog meer ongemaklik met die twee vreemde kalante op sy stoep. Sy vat weer aan sy kop om hom gerus te stel, en nooi die twee in.

Sonder om ‘n woord te sê, verdwyn sy. Jy hoor ʼn ou houtkas se laai oopgaan, en dan weer stadig toe. Haar hakke teen die geelhoutvloer verklap al haar bewegings, voordat sy weer by ‘n ander deur die vertrek inkom en twee bruin koeverte aan elkeen van hulle oorhandig.

Ferdinand se koevert lyk dikker, en dalk selfs ‘n bietjie ouer. Elkeen het sy naam op, en ‘n datum. Ferdinand, 12 Februarie 1959. Gerhardus, 13 Februarie 1959.

“Iets te drinke here?” Vra sy, nog steeds redelik emosieloos en kortaf.

“Ek’s oraait, dankie,” sê Ferdinand.

Gerhardus, of Gerhard, soos sy vriende hom noem, bestel ‘n teetjie, met twee suikers en melk. “Asseblief.”

Beide van hulle kyk haar op en af van agter toe sy weer die kombuis in verdwyn. Mooi was nog nooit lelik nie, al is sy familie.

Beide koeverte is steeds geseël, maar dis duidelik dat daar wel ʼn paar papiere en ‘n stel sleutels in beide se koevert is. Maar wat kan ‘n sleutel uit die 50’s nou oopsluit?

– Deur Hugo Moolman (18 April 2019)

Die twee mans probeer nie eers oor ditjies en datjies gesels nie. Beide weet dat dit vandag hier om baie meer gaan as gemeenplase.

Toe Es instap met Gerhardus se tee, gaan sit sy teenoor hulle op ‘n ou afgeleefde fluweelbank en bekyk hulle nou krities, maar ook nuuskierig. Die hond gaan lê langs haar en lyk glad nie tevrede met hierdie twee vreemdelinge in sy midde nie.

Es lyk nie baie spraaksaam nie en dis Gerhard wat eerste die ys probeer breek. “Het Oupa Manie ‘n lang siekbed gehad of is hy skielik dood? Ek het hom vir soveel jare nie gesien of kontak met hom gehad nie.”

“Jy’s ten minste eerlik!” laat hoor Ferdinand nou van hom. “Wat soek jy nou eintlik hier? Jy dink jy’s ‘n erfgenaam, maar het hom in al hierdie jare nooit gekontak nie?!”

Es sit en beskou die twee met ‘n geamuseerde glimlag. Sy kry eintlik lekker om die twee so onseker te sien. Háár Manie, wat hulle nou hier sit en bespreek asof hy ‘n besitting is! Sy dink weer terug aan hul wonderlike lewe saam en word sommer van voor af kwaad as sy aan die inhoud van daardie twee koeverte in die kapokhaantjies se hande dink.

“Menere,” spreek sy hulle formeel aan. “Ek stel voor julle gaan maak jul koeverte in privaatheid oop. Gaan asseblief!”

– Annalie Strauss-Nel (23 April 2019)

  • Skryf nou saam:

  • Jou paragraaf kan die storie in ʼn speurverhaal, riller, romanse of selfs komedie laat ontaard – dis deel van die pret om só saam te skryf! Jy het 'n maksimum van 250 woorde (ongeveer 1 250 karakters) om jou paragraaf te skryf.
  • Jou inligting

  • This field is for validation purposes and should be left unchanged.

ondersteun maroela media só

Sonder Maroela Media sou jy nie geweet het nie. Help om jou gebalanseerde en betroubare nuusbron se toekoms te verseker. Maak nou ʼn vrywillige bydrae. Onthou – ons nuus bly gratis.

Maak 'n bydrae