Tot 18 werk die ‘cookie-cutter’ van die lewe nog

regmerkie-in-n-boksie

Vra ek die regte mens? Is JY deel van die 99,99 persent? Ma, Pa – wat sê julle? Was ons die moeite werd – is die idee van kinders nie beter as die kind self nie? Was die verruiling van ʼn lewe vir ʼn lening dit werd? Eerlik? Foto: Editions.lib.umn.edu

Hierdie brief is geskryf deur ʼn student wat by volwassenes wil weet: “As jy vandag kon teruggaan en dit alles anders doen, sou jy?” Antwoord haar gerus in die kommentaar-funksie onderaan die brief as jy iets het om met haar te deel.

’n Mens neem jou vakke op skool om ʼn wye aantal deure oop te hou. Wetenskap net ingeval; ekonomie omdat jy regtig daarin belangstel; geskiedenis, want daar’s tog ʼn bietjie kunstemens in jou, en Latyn, want hoekom nie. Jy kom in vir die hokkiespan en sluit aan by die skoolkoerant. Jy presteer goed. Jou ouers kan trots wees op jou.

Jy kom in vir universiteit, swot iets, kuier ʼn paar aande te laat, drink ʼn paar doppe te veel, verbrand jou vingers met die verkeerde mense, vorm lewensbande met die regtes, raak verlief, kom daaroor, bevraagteken jou kursus, vind uit oor ʼn ander een, besef jy’s wel in die regte een…

En voor jy weet, vang jy volgende jaar graad.

Eerste boksie van die “mooi vir jou, grootmens”: tick.

Stop, wag. Is dit regtig wat ek wil hê? Is dit wat my ouers wou hê? Is dit sowaar hoe 99,99 persent van die mensdom hulle die toekoms verbeel het? Moenie my misverstaan nie, ʼn BAIE regte deel van my smag na net mooi dít. Ek het geen benul waar hierdie ambisie (of eerder ambisielose hunkering) ontstaan het nie, maar tog, daar is hy.

Ek verbeel my ek en my man… (Belangrik: tick: getroud – geluk, mens, jy het nog ʼn boksie down. Sit die troufoto op die koffietafel, en teen ʼn oorkantse muur in dieselfde vertrek hang daai geraamde graad van ʼn paar jaar terug. Jy is nou goed op dreef op die check-lysie van “ek-is-’n-suksesvolle-mens”.)

In elk geval, ek verbeel my ek en my man… Ons is in ʼn groot huis in een van Johannesburg se voorstede – ons eie huis. Iewers tussen nou en my jong self het hierdie stuk eiendom ʼn beter belegging geword as die wêreld wat ek so graag wou sien. Die paaiement op die lening en die ekstra ure by die werk om dit af te betaal versmoor my, maar ek het die “mooi huis”-boksie op die lys afgemerk. Ek vaar goed. Ek is suksesvol. Dis oopplan, die huis is warm en ons is daai paartjie wat ek altyd so begeer het. Die een by wie almal tuis voel, waar ons vriende en hul 2,4 kinders elke naweek die rugby kom kyk en waar die mense tuis genoeg voel om vir my in my eie huis te vra of ek wil koffie hê. Ons mans is by die braaivuur en ons maak die slaai in die kombuis klaar. Een spog met haar kind se prestasies en die volgende probeer dit top. So graag soos wat ons wil, kan ons nie met ons eie prestasies spog nie, want sedert ons deur die “tick”-monster verorber is, is daar nie eintlik veel nie.

Ek presteer deur my kind. Die oudste, nou in graad 7. ʼn Uitstekende redenaar, ek ken haar ATKV-toespraak uit my kop. Maar kan nie onthou wanneer laas ek iets gelees het wat ek werklik geniet het nie. Die jongste is reeds op ʼn waglys vir een van Johannesburg se topkleuterskole. Dinsdae en Donderdae kom ʼn tutor in die middag om hom solank te leer lees en skryf. Die kind kan nie agterraak nie – wat ʼn verleentheid vir my.

Jy kan self die res van die prentjie van my “suksesvolle” lewe inkleur. Jy bevind jou heel waarskynlik in dieselfde soort lewe, of daar is minstens ʼn honderd huise om jou met sulke gesinne. Jy kan net sowel my buurvrou wees.

Hoe het ons onsself oorreed dat hierdie lewe die beeld van ʼn suksesvolle een is?

As jy vandag kon teruggaan en dit alles anders doen, sou jy? Ek is nie hierdie persoon nie. Nog nie. Ek is nie klaar met studeer nie en ek is nie seker dit is wel die regte kursus vir my nie. Ek sit waar jy ook al was – neem ek hierdie internskap, of gaan toer ek ʼn ruk? Trou ek met die outjie, leer ek myself eers beter ken? En my passie vir mense? My drome? Is dit oor tien jaar bereik, of is my grootste prestasie my kind se redenaarsprestasie by die kerk se plaaslike spraakkompetisie?

Vra ek die regte mens? Is JY deel van die 99,99 persent? Ma, Pa – wat sê julle? Was ons die moeite werd – is die idee van kinders nie beter as die kind self nie?

Was die verruiling van ʼn lewe vir ʼn lening dit werd? Eerlik?

Is jy ooit spyt jy het dit nie anders gedoen nie? Boksies van die lewe afgetick, ja, maar kan ’n mens dit regtig nog ʼn “lewe” noem?

A de Jonge

Maroela Media het (namens A de Jonge) by verskeie mense gaan antwoorde soek en hier is Annabelle Lombard (38) ma van twee, se antwoord.

Hierdie rubriek is ʼn lesersbrief wat op Maroela Media se webwerf gepubliseer is. Die menings en standpunte wat in hierdie skrywe uitgespreek word, is nie noodwendig die beleid of standpunt van Maroela Media se redakteurs, direksie of aandeelhouers nie. -Red

Deel van: Só sê die lesers

ondersteun maroela media só

Sonder Maroela Media sou jy nie geweet het nie. Help om jou gebalanseerde en betroubare nuusbron se toekoms te verseker. Maak nou ʼn vrywillige bydrae. Onthou – ons nuus bly gratis.

Maak 'n bydrae

Nou pra' jý

O wee, die gesang is uit! Kommentaar word ná 48 uur op ʼn artikel op Maroela Media gesluit. Kom kuier gerus verder op ʼn meer onlangse artikel.

6 Kommentare

jongste oudste gewildste
Nici

Ek is ook besig met die tick boksies – het die regte graad gekry (BComm, jy kan nie verkeerd gaan nie), het die regte ou getrou (hy’s dan so wonderlik), het die mooi huisie gekoop (want wie wil nou in ‘n klein meenthuisie bly), en die eerste afstammeling is oppad. Nou hoekom wonder ek oor die toere wat ek nog wou doen? Die week wat ek alleen langs die see, sonder foon en internet en radio en musiek, wou gaan doen het? Wat het geword van my “net vir die pret” drome wat ek gehad het – ek wou nog… Lees meer »

Ludwig Visser

Ek is van die ouer geslag, so dalk sal my aantekeninge in verband met die lewe en lewensgeluk jou nie aanstaan nie. Ek kan nogtans net vertel hoe ek die lew e ervaar het en hoe ek ook deur die jare sekere ambisies bevredig het, maar dit was belangrik dat ek dit nie gedoen het om ander mense tevrede te maak of in hul oë status te bereik nie. En ek kan jou verseker dat ek tevrede anderkant uitgekom het, terwyl dit vir my lyk of jy verwag om ontevrede en en onvervuld anderkant te land. Laat my begin by… Lees meer »

Theresa Papenfus

‘n Uitstekende brief, helder, sterk, eerlik. Ek dink sy vra die vrae wat die nuwe geslag jong volwassenes vra. Hulle wil nie noodwendig meer dieselfde uitgetrapte paadjie van hul ouers volg nie. Die ou generasie se antwoorde bevredig hulle nie. Hulle is padvinders in ongekaarte terrein. Want die lewe lyk vandag gans anders as toe ons hulle ouderdom was. Ek is trots op hulle en hulle denke en wens soms ek het hulle “guts” gehad! Sterkte!

T Brits

Al is ek al 81 jaar oud, is my jongmens dae nog helder soos gister. Ek het van jongs af besluit om te lewe volgens die voorskrifte in ons Skepper se Handboek. Psalm 139, Jeremia 29:11 en Spreuke 3:5 en 6 was my belangrikste riglyne. Ek het met al my keuses en besluite na Jesus gegaan en Sy alwyse raad gevolg daarom is daar NIKS in my lewe wat ek sou wou verander nie. Ek wou vinning en lekker tik soos my Ma, het Jesus se raad gevra, Hy het my gehelp om handelsvakke te kies en onderskeiding te behaal… Lees meer »

Corné

Hi A de Jonge Voor ek self gaan probeer antwoord, raai ek jou aan om twee boeke te gaan lees: 1) The Alchemist van Paulo Coelho asook 2) Man’s search for meaning van Victor Frankl. Daar is waarskynlik vele ander maar die twee hierbo het vir my nogals baie beteken. Gaan luister dan ook die liedjie van Baz Luhrman – Everybody’s Free (To wear sunscreen), dit is so bietjie tong in die kies gesê maar neem niks van die “waarhede” daarin weg nie. Een Die blote feit dat jy status quo bevraagteken kan vir jou alreeds vertroosting bring. Hoekom? Want… Lees meer »