Die aand van die bloed

Mariandra en Johann Heunis. Foto: Verska

Johann Heunis is in Oktober 2016 tydens ʼn aanval by die gesin se huis op ʼn kleinhoewe in Kameeldrift, noordoos van Pretoria, doodgeskiet. Sy vrou, Mariandra, wat in die tyd swanger was, en hul drie dogtertjies het die aanval oorleef. Die egpaar se seuntjie is vyf dae ná Johann se begrafnis gebore.

Byna ʼn jaar later is die Heunis-gesin steeds besig om die stukke op te tel nadat hul eggenoot en pa so wreed van hulle weggeruk is. Niemand is nog in verband met Johann se moord in hegtenis geneem nie.

Mariandra het hierdie aangrypende brief na aanleiding van daardie tragiese aand geskryf en dit word met haar vergunning op Maroela Media gepubliseer.

Deur Mariandra Heunis

Vrees, verskrikking, hartseer, paniek, dood.

Dit was ʼn doodgewone Vrydagoggend. Ons het nog saam-saam by die hek uitgery die oggend. Toe hy verby ons ry met die motorfiets, het ek nog gedink … Sjoe, ek is lief vir daardie man.

Johann het laat gewerk, soos baie aande die laaste jaar of wat. Hy het by die huis gekom, ons het geëet, nog gelag oor iets wat die dag gebeur het. En toe raak ons aan die slaap op die bank voor die TV op die boonste verdieping. Mieks het ook voor die TV aan die slaap geraak op ʼn matras by ons.

So net voor middernag het ek wakker geskrik van die honde wat vreeslik blaf. Ek het Johann probeer wakker maak, maar hy was te moeg om te registreer. Ek het geloop en by al die vensters bo uitgekyk. Trappe af en by al die vensters en deure geloer. Seker gemaak alles is gesluit – iets wat ek nooit doen nie. Ek het weer op die bank gaan lê en aan die slaap geraak.

So ʼn uur later skrik ek weer wakker. Onrustig. Die honde blaf steeds. Weer het ek Johann probeer wakker maak, maar hy was net te moeg. Ek het onrustig gaan lê en moegheid het my weer oorval. Die volgende oomblik skrik ek wakker van geluide bo by ons. Ek het gedink dis Mischa wat dalk boontoe kom (sy en Majandré het onder in hul kamers geslaap). Ek loer oor die bank, maar sien niks. Die vreemdste gevoel. Ek gaan lê weer plat.

Toe hoor ek ʼn yster-op-yster-geluid, ʼn stamp. Ek skiet regop en by my voete staan die twee monsters. Dadelik op die aanval, geweer op my gerig. Ek het in angsgille uitgebreek, want dadelik besef mens, dit wat jy dink nooit kan gebeur nie, staan nou hier voor jou. Ek het Johann wakker geskree … Hy het nie eens regop gekom nie, net rustig met hulle gepraat.

Hulle dring aan op geld. Ons verduidelik om die beurt dat ons nie geld in die huis het nie, maar hulle kan enigiets anders neem, hulle moet ons net asseblief uitlos. Die een het gepraat, die ander een het net geskiet. Hy haak af: “This man is a killer. He will kill you!” Johann pleit. En toe klap die skote om ons. Ek het nie geweet waar om te keer nie.

Mieks het wakker geskrik. Haar angsgilletjies spook nou nog by my. Sy het heen en weer gehardloop. Dit het geruik soos klappers, geklink soos klappers … tot ek die skoot in sy arm sien, die bloed. Hy gryp na sy arm en sak na die vloer. My hart stop … Hulle moet nou loop. Ons moet hospitaal toe. Maar die besef dat dit nie klappers is nie – dis die ware Jakob wat so klap. Die grootste bedreiging in ons eie huis. ʼn Nagmerrie. Die skote het aanhou klap. Ook in Mieke se rigting. Ek wou van my kop af raak. Waar keer ʼn mens?

Toe is die twee by my. Pluk my aan my arm van die bank af op. Ek moet saamkom. Ek trek terug, skop vas. Pleit. Mieke steek haar handjie op en in perfekte Engels onderhandel sy met haar grootste nagmerrie: “I’ve got money. Please take my money.” Ek wou hê die vloer moet haar insluk … Johann staan sukkel-sukkel op. Gee twee treë vorentoe en pleit “please …”. Dit klink of hy huil. Dit breek my. En toe die woorde: “Ah, just kill him, brother.” Ek gil en probeer keer, maar hoe stop mens ʼn koeël in ʼn splitsekonde? Die skoot klap en tref Johann tussen die oë.

Die liefde van my lewe, ons alles, val vooroor op die grond. ʼn Laaste roggelende geluid soos hy die vloer tref. My lewe spat in skerwe. Hulle is weer by my. Ek wil net hê hulle moet loop. Die skade is gedoen. Wat nou? My kinders … my ongebore babatjie. Ons seuntjie … Ek koes, keer, krimp weg van die loop van die geweer. Wanneer trek hy weer die sneller? Wat word van my kinders?

“Where is the other two kids?” My keel trek toe. Ek praat dit weg. Bied hulle ALLES in ons huis aan. En toe, so vinnig soos dit begin het, so dodelik skielik stop als. Hulle draai om, sonder een woord. Met Johann se pakkie sigarette in die hand. Stap doodluiters die trappe af, sluit die voordeur oop en loop rustig uit.

Ek vries vir ʼn oomblik. Sak neer op die vloer langs Johann. Ek voel nie asemhaling nie. Die deur! Ek moet die deur sluit ingeval hulle wil terugkom. Dit moet hulle langer vat. Ons moet ʼn kans hê om weg te kom. Ek hardloop af, sluit die deur. Hardloop weer op. Ek moet bel. My foon is weg. Johann s’n ook. Wat nou? Ek moet my kinders hier weg kry. Maar hoe?

Ek besef ek moet seker maak van Johann … ek moet besluit. Ek moet hom alleen los. Dit was die moeilikste besluit van my hele lewe. Ek draai hom om, met hoop. Toe ek die kopwond sien, sy oë wat skeef trek, toe besef ek hy is weg. Leweloos moet ek hom alleen los.

Mariandra en Johann Heunis. Foto: Verskaf

Ek hardloop af om Mischa en Majandré te gryp. Hulle is al twee wakker. Verskrik. Bang. Mieke hardloop al agter my aan. Ons hardloop vir die spaarsleutel in die kas. Daar is nie tyd om te soek nie. Ek laat hulle in ʼn ry staan by die agterdeur. As die deur oopgaan, moet hulle hardloop soos nooit tevore nie, in die kar spring en op die vloer lê. Ek weet nie wat wag in die donker vir ons nie.

Ons jaag met ons hoofligte af daar uit, in die donker. Op die grondpad. So vinnig soos ons kan. Want waar is hulle? Tot by die naaste vulstasie en ek storm met my swanger lyf, nagklere en japon in. Ek moet die polisie bel. My man is geskiet. Ek dink hy is dood. Paniek slaan toe. Die petroljoggies bel die polisie en ambulans. Ek moet seker iemand anders ook bel, maar al die nommers is gestoor op my foon.

Wonderbaarlik onthou ek my pa se beste vriend se nommer. Hy antwoord. Binne ʼn halfuur is hulle daar. Ek lei die polisie huis toe. Ons loop op, ek wys hulle waar Johann lê. Kort-kort wil ek weet of hy dood is. Hulle moes dink ek is koekoes.

En dit was waar ons “ná dit” begin het. Ingegooi in ʼn nuwe lewe in sonder ons alles. Geen manier vorentoe nie. Ons broodwinner, ons rots, ons sekuriteit, man en pappa – met ses skote weggeruk van ons af. Ons vyf asempies wat agterbly, verward, verskrik, getraumatiseerd. Hoe kon dit gebeur? Hoekom? Hoe nou? Groot vrae, sonder antwoorde.

So het ons onmiddellik die huis ontruim … ʼn week later het vriende en familie die huis gaan oppak en gestoor. Ons kan nie teruggaan nie. Die bloed het deur die plafon gesypel na Mieke se kamer onder. So baie bloed. Orals. Die nagmerrie kleef aan alles. Die reuk van dood het tot aan my gordyne vasgesit.

Andre Johann se keiser is geboek vir my verjaarsdag. Die dokter wou dit skuif, maar Johann het gesê dat dit spesiaal is (omdat hy teen alle voorbehoeding vir ons gestuur is), want hy is ons geskenkie uit die Hemel. Ons Hemelkind. Ons kroonprinsie. Dis spesiaal om die geskenkie op my verjaarsdag oop te maak. AJ is gebore vyf dae ná die begrafnis. Ek moes alleen die geskenkie wat vir my en Johann gestuur is, oopmaak. Sonder finansies, sonder ʼn huis, sonder ʼn toekoms. Dis vernietig, verwoes. Uitmekaar geskiet. Vir twee fone. Dat ons nie kon bel vir hulp nie. En die kar se sleutels, dat ons nie kon ry nie.

Johann Heunis en sy vrou, Mariandra. Foto: Facebook

Ons moes koebaai sê vir liefde, vir stabiliteit, vir alles waarvoor ons lief is, ons ou lewe – dit wat was en nie weer kan wees nie … en hallo sê vir ʼn nuwe lewetjie, ʼn splinternuwe sieletjie, hoop – in tien dae … Trek, ou huis ontruim, nuwe huis, nuwe normaal. Nuwe skole, nuwe alles. Ons lewe is opgedeel in “voor dit” en “ná dit”.

Ons het nie gevra vir hierdie aaklige draai in ons lewe nie. Nie ʼn draai nie, ʼn doodstop. Want ons is neergespoeg in ʼn heel nuwe lewe. Maar, ek het besef dat ek ʼn keuse het. Net soos wat hulle die keuse gemaak het om die sneller te trek, het ek die keuse om te gaan lê, bitter te wees. Of ek kan opstaan, vorentoe beweeg. ʼn Nuwe lewe aanmekaarsit. ʼn Toekoms bou vir hierdie drie meisiekinders en ons kroonprinsie wat nooit sy pappa sal ken nie … ʼn lewe soos wat Johann sou wou gehad het. Want hulle verdien dit en net ek kan sorg daarvoor as hul mamma.

Baie mense vra vir my: Is jy nie kwaad vir God nie? Want hoe kan ʼn God van liefde so iets toelaat? Maar ek was nog nie vir ʼn oomblik kwaad nie. Want, Hy WAS DAAR. Dit was die Satan wat kom steel het, kom vernietig het wat mooi was. God het ingetree en ons beskerm. Ek sidder om te dink wat kon gebeur het. Hy het ons opgetel net daar, daardie oomblik, en gedra – mense oor ons pad gestuur wat engele sonder vlerke is. Hy het ʼn nuwe plan vir ons lewe. En ek weet dit is ʼn GROOT plan. Want Hy belowe om alles wat met mens gebeur, ten goede te laat meewerk. Ek hou aan daardie belofte vas. Dit dra my. Gebede dra my wanneer ek swak is. En ons het lang, diep gesprekke. Die hoe het ek hier gekom, die waarheen is ons op pad.

Die vrees klou. Die trauma klou. Elke dag raak dit bietjie beter – met professionele hulp – baie geduld. Om te leer om jou voete stewig te plant, dat die golwe van vrees, angs en terugflitse jou nie heeltemal van jou voete af slaan nie. Want ons moet aangaan. Die lewe staan nie stil nie. Die lewe is só kort. Ek kan nie bekostig om ingetrek of afgetrek te word nie. Ek moet so vinnig moontlik opstaan en die lewe vierkant in die oë kyk, want my kinders is geryg soos pêreltjies aan daardie einste tou wat my wil intrek. Ek kan nie skietgee nie. Ons moet aanhou.

Om ʼn weduwee te wees is ongemaklik … Die woord alleen is groot met groot implikasies. As jy terugkyk, en vorentoe, want ek het ʼn verskriklike verantwoordelikheid om hierdie vier kindertjies ʼn goeie lewe te gee. ʼn Gebalanseerde lewe vol liefde en hoop. Vol liefde. Vorentoe. ʼn Weduwee van 33 met vier klein kindertjies …

Ek wil weer gelukkig wees. Ek wil weer liefhê. Ek wil vir my kindertjies die voorbeeld gee van hoe mens lief is vir iemand. Hulle is te klein dalk om my en pappa se liefde vir mekaar te onthou. Hulle verdien ʼn gelukkige mamma. Finansieel is dit nou net ek. Geen ander insette nie. Vier kinders wat moet eet, skoolgaan, klere … aktiwiteite … studie, matriekafskeid, troues … Dis oorweldigend, maar doenbaar. En ons doen dit … stappie vir stappie. Asem vir asem. Ons werk daaraan. Bou stukkie vir stukkie ʼn pragtige lewe. Nie noodwendig beter nie, net so anders.

So ʼn verlies verander mens vir altyd. Jy kom nie oor dit of deur dit nie. Jy absorbeer dit, dit verander jou. Dit kan jou breek, of dit kan jou sterker maak. Ek kies om sterker te wees, want ek het die ergste beleef. Ek kan enigiets doen waarin ek glo, voor werk. “I can do this.” Ons bly in die lig. Op die pad wat God vir ons uitlê. Hy SAL vir ons sorg.

Intussen het mamma begin werk by Sonja Smith Begrafnisgroep, nie net om finansiële druk te verlig nie, maar ook vir die ongelooflike vervulling om ander mense te kan bystaan. Ek wil ʼn verskil maak. Daar is geen rede of logika vir dit wat gebeur het nie en niks kan dit regverdig nie. Maar ek probeer soveel grond wen as wat ek kan, want Johann se dood kan nie sinneloos wees nie. Ons lewe moet iets beteken. God het ons daardie aand beskerm, opgetel en dra ons nou nog. Daarin lê ʼn rede, ʼn doel. En ek gaan my doel vervul. Ek gaan weer gelukkig wees. Ek gaan in liefde lewe. Liefde moet wen.

ondersteun maroela media só

Sonder Maroela Media sou jy nie geweet het nie. Help om jou gebalanseerde en betroubare nuusbron se toekoms te verseker. Maak nou ʼn vrywillige bydrae. Onthou – ons nuus bly gratis.

Maak 'n bydrae

Nou pra' jý

O wee, die gesang is uit! Kommentaar word ná 48 uur op ʼn artikel op Maroela Media gesluit. Kom kuier gerus verder op ʼn meer onlangse artikel.

85 Kommentare

jongste oudste gewildste
marous

Hartverskeurend! Die krag en genade wat sy onvang het om hierdeur te moet werk is net van Bo.

Corra

Ek was lanklaas so diep geraak, well done jy is n voorbeeld vir my en ek glo duisende ander mense wat deur bitter swaer tye gaan. Ek weet God sal jou elke dag sterker maak en jy gaan bo uitkom, want met so weggees kan jy net wen. Sterkte vir jou en die kinders .

Siestog

Sjoe Mariandra, wat ‘n verskriklike nag. ‘n Mens kan maar net hoop en bid dit word jou gespaar, maar geensins wens jy dit vir iemand anders toe nie. Mag jy en jou pragkinders van ‘n eens wonderlike liefdevolle en voltallige gesin, berusting vind, julle voete vind en ryklik geseën word. So dankie vir hierdie brief. Dit is hartverskeurend, maar nodig vir ons om te lees.

Neil

Sad!! Sterkte!
Vra maar net.Hoe het hulle geweet van die hoeveelheid kinders wat in die huis moet wees?

Elsie

Sjoe…….. Daars nie woorde nie. Ek het groot respek vir jou as mamma wat deur al die dinge moes gaan en nogsteeds regop staan. Maar dis als te danke aan God want dis net Hy wat jou deur alles kon help.
Baie sterkte en. hou vas aan God se hand!