Nasiebou, baklei is ontvlugting – Orania nie

Die hernude debat oor die toekoms van die Afrikaner as kultuurgemeenskap is die afgelope tyd deur stemme van ekstremisme oorheers. Aan die een kant speel die laaste stuiptrekkings van die liberale nasiebou-idee steeds af. Hierdie groep sê dat Afrikanerskap iets van die verlede is en dat Afrikaners ʼn lewe van skuld vir hul verlede moet lei. Selfs verder links van hulle is ekstremiste wat geweld aanblaas deur Afrikaners as die oorsaak van elke probleem wat ʼn swart Suid-Afrikaner mag ervaar, uit te beeld. Aan die ander kant van die politieke spektrum is ʼn reaksionêre monster wat deur die opblaas van ʼn treinspoor in Soweto of die uitdeel van vuishoue die volk wil red.

As daar een nuwe konsensus is wat dringend bereik moet word is dit dat beide hierdie ekstreme ernstige bedreigings vir die toekoms van die Afrikaner inhou. Slegs persone wat sterk voel oor die toekoms van ʼn goedgedefinieerde Afrikanerkultuur kan in so ʼn konsensus betrek word.

'n Beeld op Orania.

Ek wil die standpunt maak dat ekstremisme in Afrikanerkringe gebruik word om maklike ontvlugting te bied. Mense aan beide die linkse en regse afgrond van ons ideologiese spektrum is geneig om ongeduldig met die debat oor Afrikaneridentiteit en sy voortbestaan te raak. Hul antwoord op hierdie vraagstuk is dus meestal reaksionêre voorstelle van die onderdrukking en selfs verwerping van identiteit (linkerkant) en ʼn oordrewe retoriek wat uiteindelik op konflik en selfs geweld uitloop (regterkant).

Daar is natuurlik ook diegene wat glo dat die toekoms van Afrikanerskap nie bedreig word nie. Interessant bevind hierdie mense hulself ook meestal aan die ekstreme kante van die politieke spektrum.

Indien jy egter glo dat die Afrikaner se kultuur, tradisies en gedeelde identiteit, soos hoofsaaklik deur ons geskiedenis en ons herkoms ontwikkel, bedreig word en sou jy hierdie bedreiging op ʼn pro-aktiewe en volhoubare wyse, soos voorgeskryf deur ons konserwatiewe identiteit, wou stuit, dan vra dit vir ʼn herbesinning oor die oorsake van die bedreiging en ʼn sterk skoot logika vir die ontwikkeling van moontlike oplossings.

Die probleem van die ekstreme is juis dat dit onrealisties is en nie op die logika gefokus is nie, maar wel op idealistiese idees wat deur ideologiese suiwerheid voorafgegaan word.

In praktyk weet ons almal van die slegte dinge in die land en die groot impak wat die transformasie van ons samelewing sedert 1994 op die Afrikaner gehad het. Grondhervorming, regstellende aksie, swart ekonomiese bemagtiging, verengelsing, die aanslag op Afrikaanse onderrig op skole en universiteite, die forsering van ʼn skuldgevoel onder Afrikaners oor hul eie geskiedenis en die verlies aan politieke, sosiale, kulturele en ander samebindende aktiwiteite wat identiteitsoordrag en –onderhoud verseker, is aan ons almal bekend.

Die resultaat van al hierdie transformerende aktiwiteite kan egter in een begrip naamlik vervreemding saamgevat word. Die Afrikaner is waarskynlik vandag meer as nog ooit vantevore in sy geskiedenis vervreemd van sy eie identiteit soos bepaal deur ʼn verbintenis aan taal, kultuur, tradisies, ʼn gedeelde verlede, spesifieke instellings en aktiwiteite en ʼn bewussyn van eenheid.

Weereens is die geraasmakers aan die periferie van Afrikaner-ideologie glad nie met die vervreemdingsdenke gemaklik nie. Die linkses voel dat juis iets selfs meer ekstreem as vervreemding naamlik ʼn verwerping van identiteit moet plaasvind. Die regses glo dat velkleur die drywer van alle motiewe is en dat die Afrikaner se oorlewingstryd ʼn noodgedwonge rassekonflik is en moet wees.

Beide hierdie ekstreme gedagtelyne is afhanklik van ʼn fokus op ras en oordrewe retoriek wat voortdurend aan rassisme grens en gereeld blatant rassisties is.

Daar is ʼn onrusbarende toename in swart rassisme wat juis gebaseer is op die onverskrokke houding dat Afrikaners geen plek meer in Suid-Afrika oor het nie. Baie wit liberaliste en selfs Afrikaner-liberaliste sluit hierby aan, hoewel meestal meer gematig, deur voor te stel dat die juk van die verlede eenvoudig so swaar weeg dat die opsê van Afrikanerskap die antwoord is.

Aan die regterkant van die politieke spektrum is daar ook ʼn toename in rassisme wat konstant direk verbind kan word met die diepe, hoewel meestal onbewuste, behoefte van Afrikaners om ʼn uitlaatklep vir die smorende effek van vervreemding te vind. Afrikaners wat nie emigreer nie of nie heeltemal hul identiteit verwerp nie ontaard gedurig in rassiste van variërende aard.

Rassisme moet verwerp word. Rassisme aan beide die linkerkant en regterkant van die politieke spektrum bedreig die toekoms van die Afrikaner. Uitsprake aan die linkerkant wat Afrikaners as boewe uitmaak wakker geweld aan en is in baie gevalle selfs erger as die rassistiese retoriek aan die regterkant wat nog net in enkele gevalle van geweld oorgespoel het. Jy kan maar net na plaasmoorde kyk om dit te besef.

Die vraag is nou: Hoe reageer Afrikaners hierop? As jy wil emigreer moet jy emigreer. As jy jou identiteit wil verwerp kan en mag jy dit ook doen, maar as jy jou identiteit wil behou en aktief wil betrokke wees by die uitbou en oordrag daarvan sonder om ʼn revolusie wat met geweld gepaardgaan te wil lei, dan moet daar na ander opsies gekyk word.

Sonder om te poog om die hele motivering vir Afrikanerselfbeskikking soos wat reeds sedert die 1970’s deur talle konserwatiewe Afrikaner-instellings gepropageer is, te herhaal is dit belangrik om in die soeke na ʼn oplossing vir die onsekerheid oor die Afrikaner se toekoms die volgende in ag te neem:

• Demografiese werklikhede en veral die groot verspreiding van Afrikaners regoor Suid-Afrika en dan ook die klein minderheid wat hy uitmaak selfs in die gebiede waar die hoogste konsentrasies van Afrikaners hulself bevind.
• Die vereistes vir die behoud van ʼn kultuurgemeenskap soos vrye beoefening van kultuuraktiwiteite en tradisies, beheer oor instellings soos skole, universiteite, monumente, museums en media.
• Die realiteite van die huidige Suid-Afrika met spesifieke verwysing na politieke beleid gedryf deur transformasie, die geweldige werkloosheid en armoede onder swart Suid-Afrikaners en ook toenemend onder ʼn wit werklose klas, misdaad en veral geweldsmisdaad gedryf deur rassistiese retoriek van die Malema’s wat deesdae orals opduik.

Wat probeer ek dus sê? My argument is dat selfbeskikking die antwoord op ekstremisme en die oplossing vir die bedreiging wat Afrikanerskap in die gesigstaar, is.

In Orania is vervreemding onder Afrikaners, wat natuurlik die volle bevolking uitmaak, baie laer as onder meeste Afrikaners wat hulself elders bevind. Wanneer jy selfbeskikking gebaseer op konserwatiewe logika en moderne beginsels van gelykheid en geregtigheid uitleef is daar bykans geen rede om die reaksionêre gedagtes wat ekstremiste omhels jou eie te maak nie.

Daar is egter ʼn verskil tussen die daaglikse praktiese uitleef van selfbeskikking en toenemende gevalle waar selfbeskikking opsigself ʼn reaksionêre kleur kry deurdat dit nie deel van ʼn pro-aktiewe poging wat op welbedagte beginsels gebaseer is, is nie, maar slegs ʼn reaksie op vervreemding is.

Dit is hier waar Orania anders is. Nog lank voor 1994 het die grondleggers van Orania gebaseer op die regte beginsels pro-aktiewe stappe begin neem om ʼn antwoord op ekstremisme en ʼn oplossing vir vervreemding en die potensiële uitknikkering van Afrikanerskap, te bied. Oraniërs sien nie selfbeskikking as ʼn reaksie op hul omstandighede nie, maar eerder as ʼn logiese poging om binne die raamwerk van universele beginsels wat gelykheid en minderheidsregte voorstaan en gekoppel aan ʼn verstaan van die Afrika-logika, ʼn oplossing aan te bied en dit al reeds vir twintig jaar doen.

In ʼn land waar Afrikaners deur die ekstremisme van links en die bedreigings van misdaad, grondhervorming, regstellende aksie en die totale transformasiepoging van sy eie identiteit as houers van eie grond, eie instellings en ʼn gedeelde kultuur, vervreem word, bied Orania ʼn alternatief.

Wie sou kon dink dat ʼn plek wat voortdurend verkeerdelik as rassisties uitgebeeld word juis die antwoord op ekstremisme en rassisme kan wees?

Hierdie plasing is deur ʼn onafhanklike persoon of onderneming saamgestel. Die menings en standpunte wat in hierdie skrywe uitgespreek word, is nie noodwendig die beleid of standpunt van Maroela Media se redakteurs, direksie of aandeelhouers nie. –Red

Jaco Kleynhans

Meer oor die skrywer: Jaco Kleynhans

Jaco Kleynhans is hoof van internasionale skakeling vir die Solidariteit Beweging.

Deel van: Meningsvormers

ondersteun maroela media só

Sonder Maroela Media sou jy nie geweet het nie. Help om jou gebalanseerde en betroubare nuusbron se toekoms te verseker. Maak nou ʼn vrywillige bydrae. Onthou – ons nuus bly gratis.

Maak 'n bydrae

Nou pra' jý

O wee, die gesang is uit! Kommentaar word ná 48 uur op ʼn artikel op Maroela Media gesluit. Kom kuier gerus verder op ʼn meer onlangse artikel.

14 Kommentare

jongste oudste gewildste
Louis du Plessis

Jaco ~

1   Wat ‘n plesier om te lees hoe Orania selfbeskikking vir Afrikaners nie grond op, wat jy tereg noem, “ideologiese suiwerheid” of “ekstremisme” nie, maar wel grond op die uitvoerbaarheid van verstandige, rasionele en logiese treë. 

2   Met hierdie nadenkende benadering, toegepas deur konkrete stappe wat skouer aan die wiel sit, stel jy en Carel Boshoff en Renus Steyn en soveel ander van julle vir ons ‘n praktiese, navolgenswaardige voorbeeld.

Anoniem

Geagte mnr. Kleynhans Dankie vir u bydrae wat Orania se plek as’t ware in die midde van gematigde, hoofstroom-Afrikanerdenke aandui. Persoonlik het ek egter drie verbadhoudende kwelvrae waarteen ek bogenoemde stelling wil toets: 1) Indien Orania in die middel van die gedagtewêreld van Afrikaners hoort (in teenstelling met ekstremistiese randgedagtes), waarom is die steun vir Orania vanuit Afrikanergeledere (insluitend die geledere van hul meningsvormers) so beperk? 2) Waarom behoort Orania relevant te wees vir die gewone mense-op-die-straat?  Hoe kan Orania, so ver verwyder van hul daaglikse stryd om brood vir die tafel, vir hul iets beteken? 3) Waarom heers daar soveel openlike vyandigheid jeens… Lees meer »

Jessica

“..soos voorgeskryf deur ons konserwatiewe identiteit..” (!)  Ai tog Jaco, jy verraai jou ouderdom met hierdie soort van aanname.  Die debat oor die onderwerp is reeds voor jou geboorte snuif getrap en afgehandel.  Jy kan nooit, nooit hierdie dwangbuis vir Afrikaners aantrek nie.  Dis bloot ‘n partypolitieke begrip of ‘n fantasie gebore in die parogie.  Die hele nosie is, soos die Bybel, wyd vatbaar vir vertolking en die uitbuiting daarvan is so oud soos die Christendom self.  As jy dit tot sy volle konsekwensies deurvoer, om maar een voorbeeld te noem, is misoginie  – vrouehaat – ‘n normale eienskap van… Lees meer »

Jessica

“..soos voorgeskryf deur ons konserwatiewe identiteit..” (!)  Ai tog Jaco, jy verraai jou ouderdom met hierdie soort van aanname.  Die debat oor die onderwerp is reeds voor jou geboorte snuif getrap en afgehandel.  Jy kan nooit, nooit hierdie dwangbuis vir Afrikaners aantrek nie.  Dis bloot ‘n partypolitieke begrip of ‘n fantasie gebore in die parogie.  Die hele nosie is, soos die Bybel, wyd vatbaar vir vertolking en die uitbuiting daarvan is so oud soos die Christendom self.  As jy dit tot sy volle konsekwensies deurvoer, om maar een voorbeeld te noem, is misoginie  – vrouehaat – ‘n normale eienskap van… Lees meer »

Louis du Plessis

Jessica ~ 1   Jy dring deur tot die kern:  Wat ons saambind is nie dat ons óf konserwatief óf liberaal is nie.  Wat ons saambind is net so min dat óf vir die WP óf vir die Bloue Bulle óf vir die Cheetahs skree.  2   Wat ons saambind is selfs nie dat ons óf Christene óf Moslems óf Boeddiste óf agnostici is nie.  Trouens, ons sou ‘n geldige argument kon uitmaak dat die Engelse Christene van Houghton innerlik veel verder van ons af is as die Afrikaanse Moslems van Skotse Kloof:  dis dié Maleiers wat ons taal intens bevorder met byvoorbeeld… Lees meer »