Werkers hul werk kwyt; hoenders na hul dood bemagtig

tokheim-meningstuk-2016-12

‘n Skermskoot uit ‘n video van die hoenderplaas wat aan dr. Dirk Hermann gestuur is. Foto: Verskaf.

“Hulle het die hoenders aan die pote vasgehou en hul koppe is met ʼn mes afgesny”

My skoonpa, Gert, is die seun van ʼn myner en skoonma Petro se pa was ʼn bouer wat maar arm grootgeword het. “Ons was dalk arm, maar ons was bitter netjies en kon baie hard werk,” het skoonma altyd vertel.

Skoonpa en -ma het linne van deur tot deur verkoop vir ʼn inkomste. Skoonma se pa het ʼn ou verwaarloosde hoewe buite Brakpan gekoop. In daardie stadium was die hoewe blykbaar niks anders nie as ʼn ashoop met ʼn vervalle huisie waarvan die dak gelek het en die wind kon deur die mure waai. Skoonma vertel dat as die wind so deur die huis waai en die dak lek tydens ʼn reënbui het haar pa vir haar ma gesê: “Vrou, kom ons ry,” met haar ma wat antwoord: “Ons ry nie nou nie, ons bid.”

Skoonpa het later die hoewe gekoop en besluit om met hoenders te boer. Hy het oral tweedehandse staal en draad gekoop om ʼn hoenderhok mee te bou. Hy het maande lank gesukkel om die staal reguit te buig en die draad met ʼn beitel te kap, want met ʼn tang sou die punte te skerp wees. Skoonma moes die pot aan die kook hou en sy het by die telefoonfabriek gaan werk.

En toe, uiteindelik, kon hulle hul eerste kuikens koop. Hulle het ʼn ou 1940-boek van die departement van landbou in die hande gekry. Dié het gehandel oor hoe om met hoenders te boer. Die begin was allesbehalwe ʼn grap. Daar was nie elektrisiteit op die hoewe nie en paraffienlampies moes in die kuikenhok gebruik word. Die lampies het in die nag doodgegaan en my skoonouers het in die kuikenhokke geslaap om te sorg dat dit nie gebeur nie. Só het hulle die eerste hoenders grootgekry. Groot was die vreugde toe hul boerdery sy eerste eier opgelewer het. Oupa Tok se Volkswagen Kewer het toe die afleweringsvoertuig, die kosaankoopvoertuig en nog wat geword.

Vyf-en-veertig jaar later en wat as ’n ashoophoewe begin het, is stuk-stuk, oftewel kuiken vir kuiken, opgebou tot ʼn spoghoenderplaas met 40 000 hoenders.

Skoonpa het sy vere vir aftrede begin regskud en het die boerdery in die mark gesit. Die regering het hom genader om ʼn bemagtigingstransaksie met hom aan te gaan.

In November 2015 is die boerdery aan die bemagtigingskandidaat oorgedra.

Toe die transaksie afgehandel is, kry skoonpa ʼn SMS waarin hy bedank word vir sy bydrae tot bemagtiging in Suid-Afrika.

Skoonpa het nog ʼn tyd lank op die plaas gehelp met die oorgang.

In November 2016, presies ʼn jaar nadat die oordrag plaasgevind het, praat ek met een van die plaas se werkers.

“Dirk, jy moet ons help, man asseblief man.” Hy klink byna histeries. “Al die hoenders is dood.”

Die DBV in Gauteng het die laaste 3 000 hoenders op die plaas van kant kom maak. Hulle was so maer hulle het soos kuikens gelyk. Vir drie weke het hulle nie kos gekry nie.

“Hulle het die hoenders aan die pote vasgehou en hul koppe is met ʼn mes afgesny. Jy moet sien hoe lyk die hokke, dis net bloed. Die hoenders is op ʼn groot hoop buite die hoenderhuis gegooi.”

Ek wou toe weet wat van die ander 37 000 hoenders geword het.

“Van die hoenders is vir kontant verkoop, maar die hoenders het al van Januarie af begin vrek. Ons het bakkievragte vol na die asgat toe aangery. Jy weet, daardie rooi bakkie met die geel ‘canopy’ was vol dooie hoenders. Hulle het tien sakke hoenderkos hier gekoop en tien sakke daar. Die krag is afgesny, so daar is nie ligte in die hokke nie. Dis ʼn nare prentjie.’’

Nou is 23 werkers en hul gesinne hul werk kwyt en duisende hoenders is na hul dood toe bemagtig. Die meeste van die werkers het nog kinders op skool.

“Hoe sê jy vir ʼn dogtertjie van ses daar is nie kos nie, ou Dirk? Naweke hou die nuwe eienaar groot partytjies. Hulle het see toe gegaan en die lewe geniet, terwyl ons krepeer. Hulle steek die kontant in hul sakke en nie in die besigheid in nie. Ons het vyf maande laas ons lone gekry. Hulle wil ons nie afdank nie, want hulle wil nie pakkette betaal nie. Hulle sê hulle gaan volgende jaar Junie weer ‘opstart’. Hier gaan egter niks aan nie. Die hokke lewer nie meer ʼn enkele eier op nie. Die voertuie se registrasiedokumente het verval. Alles is toegegroei. Dis lelik Dirk, dis lelik!”

“Kan jy nie help nie? Kan die regering nie die plaas eerder vir ons werkers gee nie? Ons ken die plaas; ons weet hoe dit werk. Kom kyk net sodat jy kan sien wat ek bedoel.”

Ek wil nie gaan kyk nie; ek wil eerder onthou. Ek wil onthou hoe ʼn hoenderplaas se sorteerkamer se vloere geblink het; hoe skoonpa self van kliënt tot kliënt gegaan het om vir hulle persentjies te gee om hul lojaliteit te behou. Ek wil die positiewe werkers onthou wat die ekstra myl gestap het. Ek wil skoonma onthou wat fanaties gewerk het om haar gesondheidsinspeksies met vlieënde vaandels te slaag. Ek wil die plek onthou waar my vrou vry was en my kinders in ʼn diepblou swembad baljaar het. Ek wil die plek onthou waar ons Kersfees gevier het en die Here se seën ervaar het.

Ek wil ʼn plek onthou wat oor ’n tydperk van 45 jaar stukkie vir stukkie opgebou is en ek sou graag die plek, wat in ʼn kwessie van een jaar afgebreek is, wou vergeet. Die prentjie van dooie hoenders wat op ’n hoop lê en die benoude stem van ʼn werker wat Kersfees honger gaan ly terwyl die bemagtigde ʼn reusepartytjie gaan hou, wil egter nie wyk nie. Ek voel of ek dit van ʼn dak af wil skreeu: Hulle het grond, Julius; hulle het niks nie!

Hierdie plasing is deur ʼn onafhanklike persoon of onderneming saamgestel. Die menings en standpunte wat in hierdie skrywe uitgespreek word, is nie noodwendig die beleid of standpunt van Maroela Media se redakteurs, direksie of aandeelhouers nie. –Red

Dirk Hermann

Meer oor die skrywer: Dirk Hermann

Dirk Hermann is die bestuurshoof by Solidariteit.

Deel van: Meningsvormers

ondersteun maroela media só

Sonder Maroela Media sou jy nie geweet het nie. Help om jou gebalanseerde en betroubare nuusbron se toekoms te verseker. Maak nou ʼn vrywillige bydrae. Onthou – ons nuus bly gratis.

Maak 'n bydrae

Nou pra' jý

O wee, die gesang is uit! Kommentaar word ná 48 uur op ʼn artikel op Maroela Media gesluit. Kom kuier gerus verder op ʼn meer onlangse artikel.

61 Kommentare

jongste oudste gewildste
Anti-Bemagtiging

Ongelooflik hartseer! :(

John

45 jaar om ‘n boerdery op te bou, 1 jaar om dit heeltemal tot die grond in te dryf… Ja, dit klink omtrent reg.

Francie

Hierdie geval is nie die enigste voorbeeld van ‘n winsgewende boerdery wat tot niet gaan nadat dit deur bemagtiging van eienaar verwissel het nie. Ek kan uit die vuis talle voorbeelde noem, maar daar is wel een of twee wat suksesvol deurgevoer is. Dit is wanneer slegs een person aan die hoof van die boerdery staan. Sommige nuwe boere gehuur die grond weer terug aan die eienaar, self stel hy geensins belang in boerdery nie, net in die huurgeld wat hy ontvang. Dis ironies genoeg, vir my die beter opsie; ten minste word nie alles afgebreek en vernietig nie, en… Lees meer »

Nel

…en dan het Suid Afrika volgens Zuma steeds “a good story to tell’.

neelsie

Selfverryking word as voorbeeld van voorspoed voorgehou.
Die bestuurstyl suurdeeg deur van die palement tot op grondvlak.
Word die verantwoordelikkes aangekla vir enige oortreding?
Hang die berig aan die groot klok.