Verbruikersake: Só word jy beskerm as produkte herroep word

Foto bloot ter illustrasie. (Foto: Lilly Rim/Unsplash)

Ons is as verbruikers al gewoond daaraan om te lees en te hoor dat produkte herroep word, alles van motors to nou onlangs, grondboontjiebotter. Min verbruikers weet egter dat die verskaffers geen keuse het om produkte te herroep nie en dat hulle wetlik verplig is om dit volgens ʼn voorgeskrewe proses te doen. Ina Opperman het gaan kyk hoe dit werk.

ʼn Produkherroeping is ʼn versoek van ʼn vervaardiger om ʼn produk terug te stuur wanneer hy vasstel dat daar iets fout is daarmee of dit selfs onveilig kan wees. Dit is ontwerp om Suid-Afrikaanse verbruikers te beskerm en het weer onder die soeklig gekom nadat verskeie handelsmerke se grondboontjiebotter onlangs herroep is weens vlakke van aflatoksien in die produkte wat regulatoriese perke oorskry.

Produkherroepings behels onvermydelik ernstige kwessies, wat verbruikers se welstand en vervaardigers se reputasie en aanspreeklikheid insluit, skryf Helen Michael, direkteur by Werksmans Attorneys.

Herroepings in Suid-Afrika word hoofsaaklik deur die Wet op Verbruikersbeskerming gereguleer. Die Wet is oor die algemeen van toepassing op goedere wat aan verbruikers verskaf word en dit definieer goedere breedweg as enigiets wat vir menslike gebruik bemark word. Herroepings van sekere spesifieke produkte word ook meer direk in sektorspesifieke wetgewing gereguleer.

Twee kategorieë produkherroepings

Die Wet maak voorsiening vir twee kategorieë herroepings: vrywillig en verpligtend. Verskaffers onderneem vrywillige herroepings wanneer hulle proaktief ʼn risiko van potensiële skade deur hul produkte vir verbruikers identifiseer en daardie risiko en die potensiële aanspreeklikheid daarvan teenoor verbruikers wil bestuur deur die produkte te herroep.

Verpligte herroepings word deur die Nasionale Verbruikerskommissie vereis wanneer daar redelike gronde is om te glo dat enige spesifieke goedere onveilig kan wees, of dat daar ʼn potensiële risiko vir die publiek is weens die voortgesette gebruik van of blootstelling aan die goedere soos beskryf in artikel 60(2) van die Wet.

Michael sê in die praktyk is die meeste herroepings vrywillig, aangesien die verskaffer intieme kennis het van sy produk en die verbruikersmark wat daardie produkte gebruik. Vrywillige herroepings is gegrond op die proaktiewe bestuur van ʼn verskaffer se potensiële risiko en aanspreeklikheid.

Artikel 61 van die Wet maak voorsiening vir streng aanspreeklikheid vir produsente, invoerders, verspreiders en kleinhandelaars waar goedere skade berokken wanneer hulle “onveilig” is, ʼn “produkfout, defek of gevaar” het of waar goedere nie vergesel is van toepaslike instruksies of waarskuwings nie.

Definisies oor goedere met billike waarde, goeie gehalte en veiligheid

Die Wet gee ook hierdie definisies in artikel 53 wat van toepassing is op billike waarde, goeie gehalte en veiligheid:

  • “Defek” word gedefinieer as enige wesenlike gebrek in die vervaardiging van die goedere of komponente, of in die uitvoering van die dienste, wat die goedere of resultate van die diens minder aanvaarbaar maak as wat verbruikers redelikerwys geregtig op sou wees om in die omstandighede te verwag, of enige eienskap wat die goedere of komponente minder bruikbaar, uitvoerbaar of veilig maak as wat mense in die algemeen redelikerwys geregtig sou wees om in die omstandighede te verwag
  • “Mislukking” word gedefinieer as die onvermoë van die goedere om op die beoogde wyse of tot die beoogde effek te presteer
  • “Gevaar” word gedefinieer as ʼn eienskap wat bedoel is as, of verklaar is as ʼn gevaar in terme van enige ander wet of ʼn beduidende risiko vir persoonlike besering aan enigiemand, of skade aan eiendom, wanneer die goedere gebruik word
  • “Onveilig” beteken dat, as gevolg van ʼn eienskap, mislukking, defek of gevaar, bepaalde goedere ʼn uiterste risiko vir persoonlike besering of saakbeskadiging vir die verbruiker of ander mense inhou.

Verskaffers kan aanspreeklik gehou word vir spesifieke soorte of kategorieë skade ingevolge artikel 61(5), wat insluit die dood van of besering aan enige natuurlike persoon, ʼn siekte van enige natuurlike persoon, enige verlies aan of fisiese skade aan enige eiendom, ongeag of dit roerend of onroerend is en enige ekonomiese verlies wat uit hierdie skade voortspruit.

Michael sê die bepalings van artikel 61 is baie wyd en bedoel om verbruikers soveel moontlik beskerming te bied ten opsigte van die omstandighede waar skade deur die gebruik van sekere goedere veroorsaak is.

Argieffoto (Foto: Unsplash)

Die vrywillige herroeping van grondboontjiebotter

Die herroeping van die grondboontjiebotter was ʼn vrywillige herroeping. In die geval van ʼn vrywillige produkherroeping, vereis die kommissie se riglyne dat verskaffers:

  • ʼn risiko-analise van die veiligheidsgevaar doen
  • produksie staak of die vervaardigingsproses vir die produk wat geïdentifiseer is vir herroeping verander
  • die betrokke reguleerder/s en relevante partye in kennis stel
  • besluit wat om te doen
  • ʼn skriftelike herroepingstrategie / -plan opstel
  • ʼn kommunikasieplan vir verbruikers opstel
  • reël vir die herwinning van die produkte
  • voldoen aan verslagdoeningsverpligtinge

ʼn Risiko-ontleding van die veiligheidsgevaar: Volgens die kommissie se riglyne, moet ʼn verskaffer, sodra hy bewus word van ʼn moontlike veiligheidsgevaar in ʼn produk wat beserings kan veroorsaak, alle beskikbare inligting oor die potensiële gevaar insamel en evalueer, identifiseer wat die oorsprong is en ʼn omvattende risiko-analise uitvoer.

Staak produksie of verander die vervaardigingsproses: ʼn Verskaffer moet dan die produksie van ʼn produk stop wat onderhewig is aan herroeping of alternatiewelik die vervaardigingsproses verander om die gevaar te verwyder.

Stel die betrokke reguleerder/s en relevante partye in kennis: Die verskaffer moet die NKR skriftelik en in die voorgeskrewe vorm van die herroeping in kennis stel, verkieslik voordat die herroepingsaksie begin of alternatiewelik, binne twee dae.

Besluit op optrede: Die riglyne spesifiseer dat ʼn verskaffer moet besluit oor die geskikste optrede om die risiko van skade aan verbruikers te verminder, met inagneming van die aard van die risiko, sowel as die verspreiding en lewensiklus van ʼn foutiewe produk. Die verskaffer is ook verplig om met die kommissie te konsulteer oor die mees geskikte strategie vir die herroeping.

Voorbereiding van ʼn skriftelike herroepingstrategie/ -plan: ʼn Verskaffer moet ʼn herroepingstrategie indien om die kommissie te verseker dat enige produkveiligheidsrisiko effektief uitgeskakel sal word. Die herroepingstrategie moet spesifieke inligting bevat, insluitend ʼn uiteensetting van die probleem, die aantal produkte wat geraak word, die gevare verbonde aan die produk en die verskaffer se beoordeling van die risiko wat die produk inhou.

Kommunikasie met verbruikers: Benewens die vereiste om ʼn herroepingstrategie in te dien, vereis die riglyne dat ʼn verskaffer ʼn kommunikasieplan opstel, sowel as ʼn verbruikerskennisgewing “gerig op die spesifieke verbruikersdemografie vir die produk wat herroep word, met behulp van ʼn toepaslike kommunikasiemetode”. Die herroepingskennisgewing moet ʼn duidelike beskrywing van die produk en wat daarmee fout is bevat, insluitend ʼn foto van die produk, sowel as ʼn afdeling getiteld: “Wat om te doen”, wat verduidelik wat die verbruiker dadelik moet doen, soos om onmiddellik op te hou om dit te gebruik en dit terug te neem na die winkel waar hulle dit gekoop het vir ʼn volle terugbetaling.

Reëlings vir herwinning: Die riglyne skryf voor dat verskaffers reëlings moet tref vir die werklike herwinning van die produk wat herroepe is.

Verslagdoeningsverpligtinge: Die riglyne bepaal dat om die vordering te monitor en deurlopende assessering van die doeltreffendheid van die herroeping moontlik te maak, die kommissie van ʼn verskaffer vereis om vorderingsverslae te verskaf. Die kommissie sal ook aan die begin van ʼn herroeping ʼn verslagdoeningskedule saam met ʼn verskaffer ontwikkel wat die produkrisiko wat hanteer word, toepaslik weerspieël.

Michael sê uiteindelik beklemtoon die riglyne die verantwoordelikheid wat verskaffers dra om proaktief te wees in die monitering en versekering van die voortgesette veiligheid van produkte wat aan verbruikers verkoop word, asook die behoefte vir verskaffers om voldoende en spoedige vrywillige stappe te doen om enige veiligheidskwessies rakende foutiewe produkte te versag.

ondersteun maroela media só

Sonder Maroela Media sou jy nie geweet het nie. Help om jou gebalanseerde en betroubare nuusbron se toekoms te verseker. Maak nou ’n vrywillige bydrae. Onthou – ons nuus bly gratis.

Maak 'n bydrae

Nou pra' jý

Een kommentaar

OW ·

Hierdie wetgewing werk goed in die formele handel.Hoe word dit toegepas in die informele handel,want dit is waar die groot probleme lê?Die beheer van veral die informele voedsel handel is baie gebrekkig.

O wee, die gesang is uit! Die kommentaar op hierdie berig is gesluit. Kom kuier gerus lekker verder saam op ʼn ander artikel.