Die trane wat ʼn ma net agter ʼn toe deur kan huil

Argieffoto (Foto: Pixabay)

Die dag as jy ʼn ma word, ontvang jy ook hartchirurgie. Soos wat die babatjie in hierdie lewe inkom, of dit nou natuurlik of met keiser is, gaan jou hart saam met hom/haar.

Jou hart kry voete en arms, en begin buite jou liggaam rond hardloop.

Dit raak erger wanneer jou hart begin om te vermenigvuldig. Nie net kan mens nie glo dat jy soveel liefde vir meer as een mens kan ervaar nie, dit beteken ook dubbel/trippel die bekommernis.

Die grootste uitdaging is egter daardie tye wanneer jy jou hand op jou hart sit en dan moet besef dis nie meer daar nie… Jy kyk na hom in lewende lywe voor jou en jy weet dat jy net kan toekyk en niks doen aan die situasie waardeur hulle moet gaan nie. Die trane wil loop maar jy weet jy moet dit nie stort nie, omdat dit dalk vir hulle die oomblik selfs moeiliker kan maak en hulle moet ongelukkig soms op die harde manier leer, sodat dit hulle toekoms makliker sal maak.

Dit begin al vroeg wanneer hulle huil oor die nuwe lewe wat so skrikwekkend en vreemd is en jy vir hulle wil sê: “Dit gaan alles oukei wees.” Jy sal leer om die lewe te hanteer en besef dat elke wind en hik nie die ergste is wat in die lewe kan gebeur nie.

Om hulle dop te hou terwyl hulle stoei om die eerste keer op hulle rug te draai. Dis soos om te kyk na ʼn skoenlapper wat probeer om uit sy kokon te kom. Jy wil so desperaat graag help, maar weet jy moenie waag nie, want anders gaan hy nooit leer om sterk genoeg te wees om dit op sy eie te doen nie. Dis trane wat jy so graag wil huil.

Om te sien hoe hulle begin sosialiseer op ʼn soms ongemaklike manier. Om hulle toe te laat om weggestamp te word deur ʼn maatjie wat nie besef hulle wil ook deel wees van die speelproses nie, deur eerder die huis wat die maatjie gebou het om te stamp in plaas van om te help bou. Of om te sien hoe die maatjies hulle ignoreer as hulle met ʼn wye glimlag nader staan om ook saam te speel. Dis trane wat ʼn ma moet terughou omdat hulle moet leer daar gaan altyd mense in die lewe wees wat nie noodwendig hulle goedgesind sal wees nie en hierdie situasies sal hulle sterker maak daarvoor.

Wanneer hulle dieselfde knie vir die vyfde keer in ʼn ry oopval dat dit bloei en die trane loop, dan moet jy drukkies en soentjies gee, en jou trane sluk, totdat húlle trane opdroog.

Om te moet groet wanneer jy werk toe gaan, terwyl hulle trane en “Mamma!” jou agtervolg, dan kom loop die trane maar as jy daardie deur agter jou toetrek.

Om by hulle op hulle bed te sit in die middernagtelike ure, en troos omdat hulle nie verstaan wat ʼn keelseer of hoofpyn, as gevolg van ʼn hoë koors is nie, terwyl jy met jou hele hart wil saam huil, maar weet jy mag nie ook nou in trane uitbars nie, want jy moet hulle s’n afdroog.

Ek is nog in die vroeë tye van my kinders se lewens. Hoe oorleef mens dit wat kom? Daardie tye wat mens agter ʼn toe deur jou oë wil gaan uit huil?

Die dag as hulle nie vir die span gekies word nie. Die dag as hulle maats hulle onsensitief uitskuif omdat hulle opstaan vir iets waarin hulle glo. Die dag as hulle eerste liefde hulle afsê. Die dag as hulle hulle werk verloor of nie die werk kry wat hulle so graag wou hê nie.

Die dag as hulle húlle trane gaan moet terughou om agter die toe kamerdeur te gaan huil, oor húlle harte (kinders) se uitdagings in die lewe…

Wat moet ʼn ma doen met daardie trane, behalwe om dit te gaan huil agter ʼn toe deur…?

ondersteun maroela media só

Sonder Maroela Media sou jy nie geweet het nie. Help om jou gebalanseerde en betroubare nuusbron se toekoms te verseker. Maak nou ʼn vrywillige bydrae. Onthou – ons nuus bly gratis.

Maak 'n bydrae

Nou pra' jý

O wee, die gesang is uit! Kommentaar word ná 48 uur op ʼn artikel op Maroela Media gesluit. Kom kuier gerus verder op ʼn meer onlangse artikel.

20 Kommentare

jongste oudste gewildste
My hart

Ons huil maar almal, ons harte breek maar almal .. ons cringe elke keer as ‘ n maatjie lelik is met jou kind en sy trane loop, of hy klein is of groot is en iemand hom verlaat, ‘n ma se trane is dieselfde. Leer hom om sterk te wees, leer hom om in homself te glo. Nog lank voordat die leerlingraad gekies is het ek vir my ‘n kind ‘n brief geskryf en vertel wat ‘n wonderlike blessing hy vir ons was, wat ‘n fantastiese kind en goeie presteerder hy is en dat ek nie vir beter kon vra… Lees meer »

Marinda

Wanneer hulle groot en uit die huis uit is, huil ons nog steeds. Veral as hulle ver van jou af bly en jy sien hulle een keer ñ jaar in lewende lywe as jy gelukkig is. Skype is nie dieselfde nie. My oudste sê vanoggend vir my: “Mom, you need to relax and you need to let go. I’m no longer 11. You don’t have to worry about me anymore.” Ja, my kind. Ek is jou ma, of jy nou 2, 32 of 82 is. Ek is en bly jou ma. Selfs wanneer ek nie meer daar is nie, sal… Lees meer »

NetmaarMa

Wanneer trane en woede en opstand en hartseer en bekommernis een word, leer ons eers werklik die diepte van ‘n moederhart (of ouerharte) ken. As jou kind met die verkeerde lewensmaat getrou het teen al jou waarskuwings en openlike en hoopvolle raad en gesprekke in. As jy moet hoor hoe sy verval het tussen die gemors van die lewe waarin haar man haar gelei het en waaraan hy haar bekend gestel het. As jy besef jou kind is soos die verlore seun wat op ‘n ashoop sit en peule eet saam met die varke, dan kom die trane van diep… Lees meer »

Annakapat

Drie volwasse seuns verder en die trane het nog nooit opgehou nie… nie die trane van blydskap saam met hulle oor prestasie nie en nie die middernagtelike trane in jou kussing oor hulle hartseer nie. So sleg as wat dit was om hulle in jou arms toe te vou en jou trane te moes terughou vir hulle seer in hul grootword jare so lekker is dit om te erken dat die blydskaptrane op ‘n stadium die hartseertrane oorskry – dis wonderlik om ons drie seuns met hulle vrouens en kinders te beleef en om die trots en blyskaptrane met hulle… Lees meer »

Lizette

Stem saam en ai die 1 keer n jaar sien ken ek dit breek die moeder hart.