Die grootste Sol-Tech-skenking nóg

Dr. Dirk Hermann, bestuurshoof van Solidariteit, het die eerste graaf vol grond op die bouterrein van Sol-Tech se nuwe kampus omgespit. Foto: Reint Dykema.

En daar kom een arm weduwee en gooi twee geldstukkies in, dit is ‘n oortjie. Toe roep Hy sy dissipels na Hom en sê vir hulle: “Voorwaar Ek sê vir julle, hierdie arm weduwee het meer ingegooi as almal wat in die skatkis gegooi het. Want hulle het almal uit hulle oorvloed ingegooi; maar sy het uit haar gebrek ingegooi alles wat sy gehad het, haar hele lewensonderhoud.” (Markus 12:42-44)

Deur Monica Mynhardt

Een Donderdagoggend in September, buiteseisoens warm, het Solidariteit onverwags hul grootste skenking vir die nuwe Sol-Tech-kampus nóg ontvang.

In ʼn netjiese ou Mercedes het ʼn netjiese ou oom en tannie by die Solidariteit-hoofkantoor aangekom. Met ʼn geblokte knopieshemp, broek te hoog opgetrek en geesdrif nog hoër, het die oom en tannie doelgerig na die hoofgebou gesoek. Ek loop dié twee raak waar hulle effe verlore op die regte plek, maar by die verkeerde deur ingestap het.

“Kan ek oom-hulle help?” vra ek.

Sonder om te groet antwoord die oom met saaklike opgewondenheid: “Ons is hier om geld te gee vir die nuwe Sol-Tech-kampus.” Sonder om homself of die tannie ooit voor te stel, maak dié twee ʼn blywende impak.

Ek stap saam met hulle na die deur van die ontvangsdame wat hulle aanvanklik misgeloop het. Die ontvangsdame verwelkom hulle en verduidelik die prosedure wat gevolg moet word wanneer mense skenkings wil maak:  ʼn Mens moet ʼn debietorder teken waarin jy maandeliks ʼn vasgestelde bedrag aan, in hierdie geval, die Solidariteit Boufonds maak. Hierdie geld word dan aangewend om bouprojekte, onder meer die nuwe Sol-Tech-kampus, te finansier.

“Ek het nie ʼn bankrekening nie,” verduidelik die oom. “Ek is ʼn pensioenaris wat nie ʼn bankrekening het nie, maar ek het R500 kontant in my beursie wat ek vandag aan die Sol-Tech-kampus wil skenk.”

“Ja,” val die tannie hom in die rede, “en ek het in hierdie stadium nie regtig veel geld nie, maar ek het 250 bakstene wat ek graag vir die kampus wil gee.”

Oplaas stap die oom en tannie terug kar toe. Iets is anders aan die oom se stap, iets ligter. Hy stap dalk R500 armer weg, maar ongetwyfeld ʼn ewige nalatenskap ryker.

My hart vermurwe.

Dié twee bekende vreemdelinge bring die besef by my tuis: Elke skenking wat ons nog vir Sol-Tech ontvang het, is vanselfsprekend oneindig kosbaar. Daar is egter iets anders aan hiérdie skenking. Die twee oumense het nie uit oorvloed oorvloedig gegee nie. Hulle het uit die weinig wat hulle het, álles gegee.

Iewers het hulle ʼn saak raakgesien waarvoor hulle bereid was om meer te gee as wat hulle kon, en meer as waarvoor ons ooit kon hoop. Met dié gebaar het R500 en 250 bakstene soveel meer as net R500 en 250 bakstene geword.

Dit het twee mense geword wat gló in die tuiste en toekoms van ʼn volk. Dit het ʼn generasie geword wat onthou hoe moeilik dit was om tot hier te kom. Dit het ʼn herinnering geword van die redes dat ons bly. Dit het die Afrikaner se identiteit van onwrikbare bymekaarstaan vir vooruitgang geword.

In die seisoen van oënskynlike wanhoop waarin ons land tans verkeer, het ʼn ou oom en tannie op ʼn warm lentedag in September my buiteseisoens opnuut hoop gegee.

  • Monica Mynhardt is ’n navorser by die Solidariteit Navorsingsinstituut.

Hierdie plasing is deur ʼn onafhanklike persoon of onderneming saamgestel. Die menings en standpunte wat in hierdie skrywe uitgespreek word, is nie noodwendig die beleid of standpunt van Maroela Media se redakteurs, direksie of aandeelhouers nie. –Red

Deel van: Meningsvormers

ondersteun maroela media só

Sonder Maroela Media sou jy nie geweet het nie. Help om jou gebalanseerde en betroubare nuusbron se toekoms te verseker. Maak nou ʼn vrywillige bydrae. Onthou – ons nuus bly gratis.

Maak 'n bydrae

Nou pra' jý

O wee, die gesang is uit! Kommentaar word ná 48 uur op ʼn artikel op Maroela Media gesluit. Kom kuier gerus verder op ʼn meer onlangse artikel.

29 Kommentare

jongste oudste gewildste
Sarel Strydom

Dit is die geheim wat ons nog nie aangeler het nie. Die vyand juig oor ons “mismoedigheid” en selfs Satan lag van lekker kry. Hoe meer Positieweteit ons openbaar hoe makliker sal die stryd raak.

Sarel

Positiweteit behoort aan God
Negatiweteit is die vrug van die vyand

Dolf

Bou Sol-Tech en Akademia in die Suid Kaap, Orania of Weskus en dan sal ek ‘n stewige bydrae lewer. Dit sal die begin wees van iets groots.

Wielspore

Puik, dat twee mense van hulle waardevolle erfenis aan afrikaans skenk.

sweis

Wat n positiewe verhaal kan net dink wat gedoen kan word as elke afrikaans sprekende mens 500 rand gee dan koop ons n provinsie van die onderdrukkers.